Zabytków w tym historycznym mieście jest naprawdę dużo. Większość z nich pochodzi z XVI wieku i jest w bardzo dobrym stanie. Historycy uważają, że to miasto o jakże pięknej, egzotycznej nazwie La Laguna jest najlepszym odwzorowaniem tego jak wyglądało XVI-wieczne miasto. Dowodem na to może być fakt, iż od roku 1999 La Laguna widnieje na liście UNESCO.

Generalnie odwiedzając tą miejscowość nie możemy zapomnieć o zobaczeniu Casa del Montanés i Casa de los Capitanes Generales. Na obszarze miasta można znaleźć dziesiątki innych wartych uwagi zabytków, jednakże na nas to właśnie te dwa zrobiły największe wrażenie. Mieszczą się one na starym mieście.

Polecamy przespacerować całe miasto z informatorem w ręku. Jego powierzchnia nie jest zbyt duża, bowiem wynosi nieco ponad 10 kilometrów kwadratowych. To co można zobaczyć w La Laguna jest warte każdego przebytego kilometra.

Teide to zarówno największy wulkan jak i największy szczyt spośród wszystkich wysp znajdujących się na oceanie Atlantyckim. Jego wysokość to aż 3718 metrów nad poziomem morza. Oczywiście teren objęty ochroną jest zdecydowanie większy, aniżeli sam wulkan. Prawie 19 tysięcy hektarów Ziemii zostało poddane szczególnym badaniom, obserwacji i ochronie.

Przez wiele lat Wulkan ten kształtował cały pobliski teren. Dzisiaj jest wielką atrakcja turystyczną na Teneryfie, odwiedza go każdy turysta, bowiem takie widoki nie są codziennością. Cały teren parku został uturystyczniony. Oznacza to, że znajdują sie tam kolejki liniowe które ciągną się przez około 1100 metrów.

Aby móc wejść na sam szczyt trzeba być w posiadaniu odpowiedniego zezwolenia. Na szczęście nie ma zbyt dużego problemu by je otrzymać, jego wyrobienie jest darmowe. Ponadto w Parku Narodowym Teide jest noclegownia i hotel.

Pierwsze towarzystwo pływackie powstało w Londynie w 1869 roku, wtedy też rozegrano pierwsze zawody. Pływanie jako dyscyplina jest także od początku obecne na olimpiadach. Już w starożytności ludzie uważali tą umiejętność za równie ważną jak czytanie lub pisanie.

Ale spędzając wakacje na słonecznej Teneryfie nie będziemy musieli stawać z nikim do zawodów w pływaniu. Możemy delektować się pływaniem i to na wiele sposobów, wyróżniamy przynajmniej kilka podstawowych stylów pływackich. O to one.

Najbardziej powszechny jest styl klasyczny, bardziej znany jako żabka. Nazwa wzięła się od tego, że pływanie żabką polega na naśladowaniu tego zwierzęcia. Aby płynąć żabką, należy wykonać oburęczny wymach rąk jednocześnie wykopując nogi. Pływanie tym stylem wzmacnia nam mięśnie klatki piersiowej. W przeszłości było to polecane przy leczeniu wad kręgosłupa, ale dziś wręcz odradza się częste używanie tego stylu, w przeciwieństwie do żabki na plecach, która rzeczywiście ma leczniczy wpływ na nasz kręgosłup.

Styl grzbietowy polega na silnych wymachach rękami za siebie i wybiciu nogami wody w górę. Głowa musi być ułożona w hydrodynamiczny sposób, czyli tak żeby nie dotykała do klatki piersiowej. Jest to jedyny styl, w którym twarz podczas płynięcia jest nad powierzchnią wody.

Bardzo popularny jest także styl motylkowy, polega na wyrzucaniu rąk na wodą i odbijaniu się nogami. Wszystkie ruchy muszą być odpowiednio zsynchronizowane ze sobą. Jest to bez wątpienia jeden z najtrudniejszych stylów pływackich.

Stylów pływackich, rzecz jasna, jest o wiele więcej. To są tylko podstawowe, najczęściej wykorzystywane. Będąc na Teneryfie będziemy mogli je wszystkie wypróbować. Woda oceanu jest bardzo ciepła i średnio wynosi 20 stopni, do tego jest bardzo czysta. Jeśli nie potrafimy pływać to warto przed wyjazdem nabyć tą bardzo przydatną umiejętność, możemy być pewni, że na pewno jej nie pożałujemy, szczególnie podczas pływania w ciepłym oceanie.

Odmiana zwana „wave” polega na swoistym ujeżdżaniu fali. Wykorzystuje się tylko siłę nośną fali, a nie wiatr. Jeśli chcemy stosować tą metodę musimy zamontować sobie lekki pędnik oraz używać deski o dużej wyporności, co najmniej 100 litrów. Pływanie na falach jest bardzo niebezpieczne. Z reguły tam gdzie fala, tam znajduje się rafa koralowa, a zderzenie z rafą może spowodować nawet śmierć.

Freestyle to po prostu wariacje na desce. Od kiedy zaczęły pojawiać się nowoczesne deki, ta odmiana windsurfingu zaczęła się bardzo intensywnie rozwijać. Aby móc próbować nowych trików i zwrotów należy używać lekkich desek oraz żagli. Pozwala to na szybkie zwroty i manewry.

Freeride natomiast, polega na zwykłym pływaniu na desce. Uprawia go zdecydowanie większa liczba windsurferów, nie ma żadnych specjalnych wymagań sprzętowych związanych z freeridem. Ta odmiana windsurfingu pozwala nam na osiąganie bardzo dużych szybkości, nawet do 30 w.

Slalom jest odmianą tak starą jak sam windsurfing. Polega na ściganiu się po trasie w kształcie 8 lub wokół boi. Aby uprawiać tą odmianę musimy używać dużych pędników wraz z czterema kamberami. Deski muszą być krótkie wraz z podgiętym dziobem i równolegle ułożonymi krawędziami. Bardzo często spotyka się specjalne deski do slalomu, które mają wycięcia na boku. Powoduje to lepsze wejście w ślizg oraz lepsze zwroty.

SuperX jest odmianą młodą, ale już nie rozwijaną. Polega na połączeniu slalomu wraz z Freestyle. Trasa wyścigu jest identyczna jak w slalomie, z wyjątkiem podłużnych boi o wysokości 50cm, przez które należy przeskoczyć. Istnieją również sekcje, w których zawodnik ma wykonać określony manewr. SuperX jest jedyną odmianą windsurfingu, w której wymaga się kasków, ponieważ bardzo często zdarzają się kolizje pomiędzy zawodnikami.

Oprócz tych odmian wyróżniamy jeszcze bardzo wiele innych. Wszystkie je możemy uprawiać na Teneryfie oraz innych Wyspach Kanaryjskich. Bez problemu znajdziemy wypożyczalnie sprzętu, a jeśli nie umiemy uprawiać tego sportu to możemy skorzystać z usług licznych szkółek.

Historia Hiszpanii sięga bardzo odległych czasów. O waleczności mieszkańców półwyspu Iberyjskiego dowiedzieli się Rzymianie, którzy przez ponad dwieście lat próbowali opanować Hiszpanię! W końcu im się to udało, ale ogromnym kosztem dla Republiki, Rzym musiał nawet wprowadzić dodatkowe pobory do wojska bo brakowało ochotników do walki, nie wspominając o ogromnym spustoszeniu rzymskiego skarbca. Wszystko to zwróciło się z nadmiarem po opanowaniu Hiszpanii, ten zasobny kraj przyniósł wiele zysków dla Rzymu.

Władza Rzymu trwała aż do V wieku, kiedy Hiszpanię opanowali Wizygoci, którzy zjednoczyli wszystkie plemiona hiszpańskie i zaczęli rozwój kraju. Jednocześnie wprowadzono chrześcijaństwo. Kraj rozwijał się pod rządami Wizygotów aż do muzułmańskiej inwazji w VIII wieku. Wizygoci ulegli najeźdźcy i utracili większą część kraju. Rozpoczęła się trwająca około 750 lat rekonkwista, czyli walka z niewiernymi, była to nie tylko wojna o uzyskanie kontroli nad krajem.

Po zrzuceniu muzułmańskiego jarzma i przejęcia władzy przez Habsburgów, Hiszpania stała się jednym z najpotężniejszych krajów w Europie oraz na świecie, do czego przyczynił się Genueńczyk Krzysztof Kolumb, który dla Hiszpanii odkrył Amerykę. Rozpoczął się okres dużego rozwoju kraju. Okres prosperity trwał aż do zaangażowania się Hiszpanii w kilka krwawych i kosztownych wojen. Zwiększyło się zadłużenie Hiszpanii, a co za tym idzie zwiększono podatki i cła.

Hiszpania nie umiała wykorzystać dóbr płynących ze swoich kolonii. Powoli staczała się, aż po wielu krwawych i bezsensownych dla Hiszpanii wojnach, stało się to co nieuniknione – Hiszpania znalazła się pod wpływami Napoleona, czyli Francji.

Po upadku Napoleona, Hiszpania uzyskała niezależność. Rozpoczął się okres rozwoju, populacja rosła, ożywiło się rolnictwo, poczyniono duży postęp w rozwoju komunikacji i transportu. Jednak rozwój w kraju nie oznaczał tego samego na koloniach hiszpańskich. Te zaczęły się buntować i uzyskiwać niezależność, w dodatku po przegranej pod Trafalgarem, Hiszpania utraciła panowanie na morzu. Międzynarodowe porażki przyczyniły się do tak wielkiego niezadowolenia, które za to przyczyniło się do wojny domowej i reżimu Franco, który trwał aż do lat 70 XX wieku.

Po śmierci generała Franco w Hiszpanii zaczęła się rozwijać demokracja. Wkrótce nastąpiło przyłączenie się do Unii Europejskiej co jeszcze bardziej wpłynęło na rozwój Hiszpanii.

Jest to państwo w pełni nastawione na turystykę. Władze koncentrują się na rozwoju turystyki ekskluzywnej, co roku przybywa tutaj kolejnych drogich hoteli. Co ważne obiekty te są idealnie wkomponowane w krajobraz. Bardzo dziwne w Maroku jest słabe zagospodarowanie plaż, główne atrakcje znajdują się w głębi kraju i są to przede wszystkim miasta, takie jak na przykład Marrakesz, Fez, czy stolica kraju – Rabat. Można podziwiać w nich wiele przykładów wczesno islamskiej kultury.

Arabowie zdobyli panowanie w Maroku na przełomie VII i VIII wieku po wielu krwawych bitwach z Berberami. Po zwycięstwie, Arabowie zaczęli nawracanie miejscowych plemion na islam. Berberowie dobrowolnie przyjęli nową religię i stali się jej fanatycznymi wyznawcami. Panowanie arabskie trwało aż do XX wieku.

To właśnie na początku tego wieku Francja, Niemcy, Hiszpania oraz Wielka Brytania zaczęły wyścig o panowanie w północnej Afryce. Znaczenie strategiczne Maroka było przeogromne, ale Europejczycy doskonale wiedzieli, że Marokańczycy mogą i potrafią się dobrze bronić. Mimo to starali się objąć protektoratem ten ostatni, nieskolonizowany fragment Afryki. Wykorzystując problemy gospodarcze, Francja objęła protektoratem ten kraj. W zamian za przejęcie kontroli, francuzi zobowiązali się do przeprowadzenia reform i wyciągnięcia Maroka z kryzysu, w jaki wpędził kraj nieudolny władca. Kolonizowanie Maroka nie obyło się bez walk, Berberowie nie paczyli przychylnie na działania Europejczyków. Względny pokój udało się uzyskać dopiero w 1934 roku, po przeszło dwudziestu latach walk.

Rządy Francuzów pozostawiły po sobie tylko długą niechęć do Europejczyków. Maroko uzyskało długo oczekiwaną niepodległość dopiero w 1956 roku. Szybko zakończyły się niepokoje społeczne, sułtan Muhammad V przyjął tytuł króla. Mimo wielu upokorzeń, pozwolono zostać Francuzom w kraju, mimo to większość osadników własnowolnie zdecydowała się wyjechać do ojczyzny. Sytuacja ta trwała aż do 1973 roku, kiedy zwiększono tzw. „marokanizację” kraju, wkrótce Maroko przystąpiło do Ligi Arabskiej.

Mimo dużego postępu w rozwoju wciąż pozostaje wiele do zrobienia w tym kraju. Szczególnie w zakresie edukacji oraz warunków sanitarnych. W ostatnich dwóch dziesięcioleciach intensywnie zaczęła się rozwijać turystyka, głównie ze względu bardzo dobre położenie tego kraju oraz bliskość do Europy. Z roku na rok przyjeżdża tutaj coraz więcej turystów.

Na początku uważano, że piramidy były tylko ułożonymi przez rolników kamieniami z pól. Kiedyś było to bardzo powszechne na całych Wyspach Kanaryjskich, rolnicy wybierali kamienie ze swoich upraw i układali z nich kupki. Większość takich kupek rozebrano jako źródło taniego materiału budowlanego. W samym Guimarze było kiedyś dziewięć piramid, ale zostało sześć.

W 1991 roku Thor Heyerdahl zbadał piramidy i stwierdził, że nie mogą to być zwykłe kupki kamieni. Jego podstawowymi argumentami było to, że kamienie obrobiono przed ułożeniem, a ziemię wyrównano. Do tego piramidy zbudowano z skał wulkanicznych, a nie z miejscowych kamieni. Co najważniejsze, układ piramid ma związek z astronomią. Podczas przesilenia letniego, z najwyższej piramidy można ujrzeć podwójny zachód słońca. Słońce najpierw zachodzi, pojawia się i zachodzi jeszcze raz za kolejnym szczytem. Mimo wszystko nie udało się ustalić wieku piramid oraz tego kto je zbudował.

Wiemy, że już Pliniusz wspominał o ruinach ogromnych budynków, za czasów Hannona (kartagiński żeglarz ok. 600 p.n.e.). Za czasów Guanczów, Guimar był stolicą jednego z miejscowych królów.

Najnowsze badania archeologiczne pozwalają nam twierdzić, że piramidy w Guimarze zostały zbudowane stosunkowo niedawno, nawet w XIX wieku, ponieważ zostały one zbudowane na pokładach składających się z resztek XIX-wiecznej ceramiki.

Obecnie na terenie Guimaru znajduje się park etnograficzny. Możemy zwiedzić w nim wszystkie piramidy oraz centrum informacyjne, które zapoznaje nas z teoriami Heyerdahla, który uważa, że w starożytności Wyspy Kanaryjskie były przystankiem na drodze do Ameryki. Znajdziemy też tutaj modele statków Heyerdahla, który przepłynął nimi z Afryki do Karaibów. Statki te są wykonane z papirusu.

Warto wiedzieć, że żeglarstwo, które obecnie jest dyscypliną sportową, a które w przeszłości było odmianą transportu, ma wiele różnych gatunków. Podstawowe jest klasyczne żeglarstwo na żaglówkach czy jachtach, ale żeglarstwem nazwiemy także windsurfing oraz kiteboarding. Istnieje także pojęcie jachtingu, czyli pływanie wyłącznie na jachtach w celach turystycznych i sportowych. Można także wyróżnić żeglarstwo lodowe oraz żeglarstwo lądowe na różnych eksperymentalnych pojazdach.

Ale będąc na Teneryfie będziemy z pewnością wykorzystywać tą „normalną” formę żeglarstwa, czyli pływanie na jachcie lub żaglowcu. Laik z pewnością nie odróżni tych dwóch jednostek pływających. Dlatego należy wiedzieć, że jacht tylko i wyłącznie służy celom turystycznym, rekreacyjnym. Jachtami motorowymi nazywa się różne kutry rybackie, patrolowe itp. Od zwykłych jachtów różnią się tym, ze nie mogą wykorzystywać wyłącznie wiatru jako napędu, motorówkami natomiast, nazwiemy wszystkie jednostki pływające, które nie mają kabiny. Większość turystów na Teneryfie posiada właśnie jachty, które w głównej mierze wykorzystują napęd wiatrowy, a silniki stanowią jedynie napęd pomocniczy. Takie jachty często są bardzo luksusowe, na swoim pokładzie mają praktycznie wszystko.

Żeby statek można było nazwać żaglowcem, nie może on wykorzystywać żadnej innej siły napędowej niż wiatr. Taki żaglowiec ma założony jeden lub dwa żagle, w skład ożaglowania, czyli zbioru żagli na statku, wchodzą różne rodzaje żagli, nie muszą być one wykorzystywane jednocześnie. Żaglowce można dzielić na bardzo wiele sposób, według wielkości, liczby ustawionych równolegle kadłubów i tak dalej. Obecnie żaglowce mają tylko zastosowanie w turystyce, tylko na Dalekim Wschodzie i w Oceanii mają jeszcze znikome wykorzystanie w gospodarce.

Jeśli nie posiadamy własnego jachtu lub żaglowca, to możemy bez żadnego problemu wypożyczyć go sobie na Teneryfie. Warto spróbować tej wspaniałej dyscypliny sportowej jaką jest żeglarstwo. Być może spodoba nam się to tak bardzo, że będziemy dalej kontynuować naszą nową pasję po powrocie do kraju.

Jeśli chcemy wypożyczyć samochód musimy posiadać ważne międzynarodowe prawo jazdy lub prawo z naszego rodzimego kraju, jeśli jesteśmy z Unii Europejskiej. Należy pamiętać, że nasz samochód musi mieć zapasowe żarówki do lamp tylnich i przednich, ich brak grozi mandatem. Trzeba też pamiętać o zapinaniu pasów bezpieczeństwa.

Hiszpania nie należy do niebezpiecznych krajów, mimo to należy zachować uwagę. Najgorszą zmorą są kieszonkowcy, trzeba mieć się na baczności w tłumie. Najlepiej zostawiać cenne rzeczy w hotelowym sejfie. W razie kradzieży należy skontaktować się z miejscowym posterunkiem lub pod numerem 091 z oficerem dyżurnym. W razie większych kłopotów należy udać się do Ambasady Rzeczpospolitej Polski w Madrycie lub konsulatów, w Barcelonie, Palma de Mallorca lub w Walencji.

W przypadku choroby nie musimy się bać o koszty leczenia. Nasze krajowe ubezpieczenie pokrywa koszty leczenia w całej Unii Europejskiej. Przed wyjazdem należy zadbać o formularz E111. Możemy także nabyć hiszpańską polisę ubezpieczeniową ASTES. Apteki można rozpoznać po dużych białych znakach z zielonym krzyżem. Z reguły otwarte są w godzinach 9:30-13:30 i 17:00-20:00 od poniedziałku do piątku i od 9:00 do 13:30 w soboty.

Warto pamiętać o kilku przydatnych telefonach. Na policję zadzwonimy pod 091, pogotowie 061, straż pożarną 080. O najnowszych informacjach z całej Hiszpanii dowiemy się dzwoniąc pod 095. Warto znać te numery, najlepiej zapisać je sobie na przykład w portfelu.

Jadąc na Teneryfę warto zaopatrzyć się w odpowiednie ubrania. Klimat jest bardzo zróżnicowany, możemy napotkać bardzo duże opady, ale też duże upały. Nie zaszkodzi wzięcie płaszczy przeciwdeszczowych. Pamiętajmy też o Hiszpańskich świętach narodowych, w tym czasie zamknięte są wszystkie urzędy, sklepy oraz banki. W dodatku każde miasto ma prawo do obchodzenia swoich dwóch niezależnych świąt.

W starożytności Wyspy Kanaryjskie nazywano Wyspami Szczęśliwymi, przypuszcza się, że były odwiedzane przez Greków oraz Rzymian. Wyspę zamieszkiwali Guanczowie, którzy zostali całkowicie wybici przez Hiszpanów. Po zdobyciu, Wyspy Kanaryjskie były pod władaniem możnowładców. Okres ten nazywamy Epoką Pańską. Możnowładcy nie mogli sobie poradzić z utrzymaniem wysp, tym bardziej, że o zdobycie ich starali się Portugalczycy. Trwało to aż do 1477 roku, kiedy zaczęła się Epoka Królewska. Wszystko zaczęło się od wykupienia wysp przez hiszpańskich Królów Katolickich, Isabel oraz Fernando. Pod władaniem królewskim udało się opanować resztę wysp, ostatnia była Teneryfa, której lud bronił się najzacieklej. Podboju dokonano w 1497 roku. Po pokonaniu tubylców ziemię rozdzielono pomiędzy kolonizatorów.

Na wyspach panuje klimat oceaniczno-subtropikalny. Opady są zależne od położenia wyspy, na jednej są bardzo duże, a na innej, na przykład Lanzarote, już nie. Temperatura wacha się zimą od 18 do 24 stopni latem. Średnia suma opadów wynosi 250 milimetrów, a temperatura wody w oceanie jest podobna jak powietrza.

Warto wiedzieć, że nazwa wysp wywodzi się od łacińskiego słowa pies. Już Pliniusz wspominał o grasujących stadach dzikich psów. Nazwa ptaka kanarek, wywodzi się od nazwy wysp, a nie na odwrót. Mieszkańcy wysp określają siebie Kanaryjczykami, choć wyróżniamy pomniejsze nacje, jak na przykład Grancanarios – mieszkalny Gran Canarii oraz Tinerfenos – mieszkańcy Teneryfy.